Necip Tosun ‘Gidilmemiş Yerlerin Türküsü’ kitabıyla okuyucularının karşısına çıktı: Müziğe saygı için yazdım

Hikayeyle türkünün iç içe geçmesinin öyküsünden bahseder misiniz? Neydi o gidilmemiş yerlerin türküsü?Evet, kahramanların tümü bulundukları …

Hikayeyle türkünün iç içe geçmesinin öyküsünden bahseder misiniz? Neydi o gidilmemiş yerlerin türküsü?

Evet, kahramanların tümü bulundukları ortamdan, hayatlarından mutlu değil, yenilmiş, kırık beşerler. Müzikle, türkülerle hayata tutunmaya çalışıyorlar. Ve hasretle arayışlara giriyorlar, iyi bir türkü, iyi bir melodi nerede bulunurun peşindeler, onlara memnunluk, huzur getirecek yerlerin arayışı içindeler. Gidilmemiş yerlerde huzur var mı, memnunluk var mı?

Bu kitaba biraz da bir çeşit müziğe sevgi, hürmet sunma olarak bakılabilir. Müziğin kendisi pek çok edebiyatçı için bir ilham ve tesir kaynağı olmuştur. Zira müzik direkt ruha ve kalbe seslenir. Edebiyatçı da yazdığı satırlarda müziğin nitekim de duyulmasını ister. Tematik bir bütünlük gözettiğim hikayelerde müziğin bütünlüğünü sağlayan bir laitmotif olmasını arzuladım. Müziksever karakterler, sanatkarlar müziğin gücüne, tesirine sığınıyorlar. Kitap müzik üzerine değil lakin art planda çalan bir beste olmasını arzuladım. Müzik dünyanın ses kaosundan bir sistem oluşturur, bir hoşluk yaratır diye düşünüyorum.

Bu denli yıl sonra akbaba ve çocuğu fotoğraflayan kişinin hikayesini yazmak nereden aklınıza geldi pekala?

Yazacağım mevzuları, temaları, hisleri not alırım. Zihnimde uzun mühlet gezdiririm. Bir gün ortaya çıkacaklarını bilirim. Aylarca zihnimde gezdirdiklerim olur. Hiç beklemediğim bir anda yazmam için ortam oluşur ve kendini dayatır. Aylarca üzerinde çalıştığım fakat tekrar istediğim üzere olmayan öykülerim vardır; yarım, eksik, tamamlanmamış. Benim de “acaba bunu ben mi yazdım?” dediğim anlar olur. Keşke daima bu türlü olsa. Akbaba ve çocuğun fotoğrafı bu demlenme sonucu ortaya çıktı.

ANKARA’NIN IŞILTISINA KAPILAN MÜELLİFLER

Kitapta Ankara’ya gönderme yaptığınız hikayeler var madem, biz de buradan soralım; bürokrasiye kurban ettiğimiz muharrirler hakkında ne düşünüyorsunuz?

Yazmak, çileli, sıkıntı, neredeyse karşılıksız bir hayata talip olmak demek. Zira edebiyat beşerden bir hayat talep eder. Siz ona şartsız teslim olmadan o gizlerini, hoşluklarını açmaz. Edebiyat asla flörtü kabul etmez, apaçık bir evlilik ister. Bu bağlamda okuma/yazma ile hayat ortasında çelişik bir durum var. Bir öteki deyişle okuma/yazma ile hayat ortasında bir seçim yapmak koşul: Ya gündelik hayatın sıradan münasebetleri ya da “örnek bir çilekeş hayatı”. Yazıyı seçmeden, bu alanda ısrarlı olmadan kalıcı olmak zordur. Bu manada Ankara bürokrasinin ışıltısına kapılıp, makam hırsıyla edebiyatı terk eden nitelikli yazarlarla dolu. Onlara üzülmekten diğer elimizden bir şey gelmiyor.

YAŞANMIŞLIKLARA DENK DÜŞÜYOR

Öykülerinizi ‘ora’ya gidip mi yazarsınız, yoksa hayal edip mi? Büyük Ada’da geçen bir kıssa vardı mesela, nasıl bu kadar gerçekçi?

Hikayelerimin büyük çoğunluğunun yaşanmışlıklara denk düştüğünü söyleyebilirim. Lakin yalnızca yaşadıklarım değil, duyduklarım, öğrendiklerim ve kurduklarım da var tabii. Bu toplamdan oluşur benim öykülerim. Bazen küçücük bir etkilenme bir dünya kurmama yol açabilir.

Büyükada benim çok sevdiğim yerlerden biri. Kızım Büyükada’da uzun müddet doktorluk yaptı. Bu bana bir kapının açılmasıydı. Daha sonra mesleğim itibariyle İstanbul’a her kontrole geldiğimde, yılda en az üç ay Büyükada’da kalıyorum. Orası benim ikinci meskenim üzere. Kalmam dışında Büyükada’yla ilgili yüze yakın kitap okudum.

Kızımın ismi Hikaye

Neden öykücülüğü bu kadar irdeliyor, inceleme kitapları yazıyorsunuz? Hikaye sizin için ne söz ediyor?
Hikaye ne yazık ki edebiyat dünyasında üzerinde en az konuşulan yazınsal çeşitlerden biri. Şiir olsun, roman olsun, sanatın, edebiyatın öbür cinsleri, alanları olsun, pek çok kuramsal, poetik çalışmaya muhatap olmuşken, hikaye için birebir şeyi söylemek mümkün değil. Hele ülkemizde bu alan bomboş. Bu yazıların birinci hedefi işte bu “eksiklik” duygusu oldu. Ben yazı hayatına hikayeyle başladım ve daima hikaye yazmayı kurguladım. Edebî serüvenimde hikaye dışında hiçbir tıpta yazmayı düşünmedim. Evvel el yordamıyla sonra üzerinde baş yorarak, emek vererek, tipler içinde kendimi tabir edebileceğim en donanımlı imkân olarak belirledim. Günümüzde hikayenin öbür edebî çeşitlere göre pek çok avantajları olduğunu düşünüyorum. Son olarak kızımın isminin bile Hikaye olduğunu söylersem hikayeye olan tutkum daha iyi anlaşılır sanırım.

Bayan muharrirler tüm sıkıntılara el attı

Kıssa yazımında bayan ve erkek farkını inceleme bahtınız oldu mu?
Son periyotta bayanlar ortasında hikaye çeşidine büyük bir yönelim olduğunu görüyoruz. Yıllardır yalnızca erkek gözüyle anlatılan bayan dünyası ve bir bütün olarak dünya şahsen onların kendi bakış açılarından hikâyeleştirilmeye başlandı. Bayan muharrirler birinci devir hikayelerinde, mevcut sosyal sistemde kendine yer bulamayan, dışlanan bayanların yalnızlığını ve açmazlarını anlattı. Günümüzde bayan muharrirler ülkemizin tüm meselelerine el attı ve söz aldılar. Giderek kadın-erkek duyarlığı belirsizleşti.

Kaynak: YeniŞafak

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir